laatste berichten en bedenkingen

Vrijdagavond 28 augustus,

 

Hallo caprioolvrienden,

 

We zijn weer enkele dagen thuis.  Het waren weer heel intense ontmoetingen die we mochten hebben in Ethiopië. Ontmoetingen met mensen en kinderen die

In doffe ellende proberen te overleven. Mensen die  toch nog hoop uitstralen en die de kansen met beide handen grijpen. Het waren heel diepgaande gesprekken,

confronterend met onszelf. Waarom moeten zij zo leven en hebben wij hier alle kansen. Wat waren de ontmoetingen mooi. Wanneer wij samen met de verantwoordelijke

Wondu, spraken met onze kinderen waren ze ongelooflijk fier dat ze een nieuw leven hebben.  Nog altijd heel hard,  maar bereid om te knokken.

 

En wanneer ik met drie caprioolkinderen sprak op straat, moest ik toch even slikken. Drie gewezen rioolkinderen, alle drie ongeveer vanaf hun 5^de in de riolen, twee van hen zijn

gehandicapt, zeg maar kreupel. Een van de twee is een echte verkoper en doet geen slechte zaken in het verkopen van boeken. Bij het afscheid nemen wenkt hij mij en zegt heel

stil dat hij zo blij is met dit nieuwe leven en dat hij ook  voor zijn andere twee caprioolvrienden zal zorgen alsof het zijn broers zouden zijn.

kreupel, ooit in de riolen overleeft en dan nog bereid zijn om zich te engageren om voor anderen te zorgen.

 

Ook voor onze kinderen waren het ongewone momenten. De eerste paar dagen waren ze toch maar stil, maar naarmate het vorderde waren ze vrienden geworden met onze

CAPRIOOLKINDEREN.  Ze waren ook heel blij met de ontmoetingen met de kinderen van de jeugdbeweging Wondata om maar te zwijgen van  de ontmoetingen

met de HIV kinderen  van Little Heaven. Samen met de kinderen, al dansend en blij om elkaar te mogen ontmoeten en te lachen. Soms met vragen om zoveel ellende

en de laatste dagen vroegen ze zelfs “volgend jaar komen we toch terug”.

 

Wat was het fantastisch om samen met alle kinderen een Ethiopisch lied te zingen met Gunther.  

 

Ook heel hartelijk dank aan al de mensen die we mochten ontmoeten, mensen van Siddartha, brothers of good work waar we mochten verblijven en die voor onze kinderen

toch een plaats waren van even tot rust komen. Ook dank aan Gunther en Lena, Peter Houdmeyers van de muziekschool en nog zovelen anderen.
Het was fijn om even samen op weg te gaan, het was fijn om te zien dat toch nog velen bereid zijn om zich in te zetten voor de zwakken van onze maatschappij.

Dank.

 

Hopelijk mogen we ons engagement blijven verder zetten,  een engagement dat er enkel op gericht is om hen een beetje te helpen die zoveel geluk niet hadden  om

toevallig niet hier maar ginder geboren te zijn.

 

En hopelijk kunnen wij jullie in het najaar ontmoeten op een van de concerten www.theatertournee.be

 

Hartelijke groet,

 

Katrien en Eddy    

Hallo caprioolvrienden,
 
Hier nog een beetje informatie. De laatste 2 dagen waren heel intensief.
Gisteren bezochten we een meisje die in 2003 in ons project was. Ze is
20 jaar en heeft een kindje van 3 jaar. Ze woont in een kamertje van 2 op 2. Stel
je voor. Ze heeft bijna geen inkomen.
We maken een afspraak dat ze naar haar familie kan terug keren, en dat ze daar
een handeltje kan opzetten.  Deze week vertrekt ze nog, 2 tot 3 dagen met de bus onderweg
en dan een nieuwe start.  We zijn ook naar Asco geweest, een plaats waar de zusters van Moeder Therese aan het werk zijn. We komem in contact met een Belgische zuster, zij is verantwoordelijk voor 300 weeskindjes. Ze is super blij met de 300 knuffels die we bij
we bij elkaar hebben verzamelt. En wanneer we chocolade van Cote d or naar boven toveren, springt ze bijna een meter omhoog. We mochten ook aanwezig zijn op een trouwfeest.
Super plezant wat alles een beetje doet vergeten.
Vandaag ontmoeten we ook de HIV moeder die we reeds jaren steunen, wqe hebben ook
prachtige ontmoetingen met onze boys die vast werkt hebben. Morgen meer want we worden
weer ergens anders verwacht. Wil je mooie foto s zien kijk dan zeker naar de blog van Gunther.
 
Salu,
 
Eddy
 

---

Gratis verblufffende panoramafoto's maken? Met Photo Gallery is dit zo gebeurd.

Hallo iedereen,

Hier zijn we nog een eens, we hebbern terug Electriciteit gevonden in een van de betere hotels.

We hebben weer heel wat meegemaakt. Vandaag hebben we een prachtige namiddag beleefd. Onze CAPRIOOLKINDEREN en de kinderen van de jeugdbeweging Wondata, samem met alle kindjes van het aidskleuterproject Little Heaven hebben een wervelende show gegeven met dansen en circus-accrobatie. Prachtig wat ze allemaal kunnen en dit zelfs na maar enkele maanden opleiding.
Ook de fierheid hoe ze het brengen is mooi om te zien.
En onze boys hadden allemaal hun mooie t-shirt aan met de slogan YES WE DO. Dat is ook de boodschap die we meegeven DOE HET.
En nog een mooi moment is de samenzang van al de kinderen samen met Gunther van Stash.
Samen werd er een Ethiopisch liedje uit volle borst gezongen en gedanst en dit werd gebracht
samen Peter Houdmeyers uit de Limburg die hier ook een muziek schooltje ondersteunt.
Hij heeft samen met Gunther, en Yohannes [een jongen die in 2002 in ons project was en ondertussen een eigen cd heeft opgenomen] prachtig gespeeld en gezongen.

Ook nog dit, tijdens een gesprek met Wondu, onze hoofdverantwoordelijke van ons project, blijkt dat het percentage van de kinderen die slagen in de volledige opleiding ongeveer 80 % is. Een mooi resultaat.
Verder bij de individuele evaluatie van de kinderen, wat uitvoerig verwerkt is in een rapport,
blijkt dat de meeste kinderen allen een mooie start nemen bij het verlaten van het project.
Natuurlijk is er overal crisis en zullen we inventief moeten zijn in het zoeken naar oplossingen
voor de kinderen die het moeilijk hebben.

Zo dit is het voorlopig weer eens, dank voor de interesse en tot hoors.

Eddy

Hallo aan iedereen,

We zijn nu een paar dagen in Addis. Het waren weer indringende momemten.
Vooreerst de ervaring van maar stroom te hebben om de twee dagen maakt
het niet gemakkelijk om een blog te organiseren.
Maar hier toch enkel nieuwtjes. Gisteren had ik een ontmoeting met enkele
kinderen, ondertussen al jonge mensen van ongeveer 20 jaar. Sommigen
doen het goed maar er zijn enkelen die het moeilijk hebben en voor hen
proberen wij nieuwe oplossingen te vinden. Eentje leeft onder een stuk
plastiek op straat met een
kindje van 2 jaar. We proberen een handeltje op te zetten zodat ze in
haar levensonderhoud kan voorzien. Het doet toch ook deugd om te zien
dat veel
kinderen toch hun weg maken, en kunnen voorzien in hun levensonderhoud en een
nieuw leven beginnen.

Voor een andere moeder gaan we vervoer organiseren zodat ze naar haar
familie kan geraken in Lallibela, om daar een nieuw leven te beginnen.
Denk maar even vervoerkosten naar Lallibela zijn omgeveer 10 euro. Met deze
som kunnen wij iemand een nieuwe start geven.

De indrukken zijn ook voor onze kinderen heel indringend. Maar het
positieve is dat kinderen op een andere manier omgaan met de ellende
die ze zien. Ze hebben
nog zo geen spiegel voor hen en benaderen de kinderen toch wel op een andere
manier dan wij.

Deze nacht arriveert Gunther, ook voor hem is het de eerste keer dat hij ons
project van CAPRIOOLKINDEREN zal zien. Samem met onze caprioolkinderen
willen we muziek opnemen die we in het najaar gaan gebruiken bij de uitvoering
van de 15 concerten.

Zo dat is het voorlopig tot een volgende keer .....als er elctriciteit is.

Hallo caprioolvrienden,

Het is nu ongeveer 23 uur, en we zijn bijna klaar met het pakken.
Even pauseren om een eerste berichtje te maken op onze blog die eens te meer werd in elkaar

geflanst door Filip Serbruyns. Nog eens bedankt Filip.

Sinds ongeveer 8 jaar zijn we nu actief met onze CAPRIOOLKINDEREN en ondertussen is het eigenlijk

een deeltje van ons leven geworden.
Ik ben dan ook heel blij dat we morgen voor de eerste keer samen met onze drie kinderen de trip

naar Ethiopië aanvatten. Het zal vooral voor onze twee kleinsten, Eva en Maren, een hele belevenis worden.

Ze zullen ook beter begrijpen waarom hun mama en papa zoveel met de caprioolkinderen bezig zijn......

En het zullen weer fijne ontmoetingen worden, vooral kijk ik uit naar de ontmoeting van Assarat. Het is ondertussen

meer dan 7 jaar terug dat wij hem mochten ontmoeten. Hij was toen ongeveer 12 jaar en had al meer dan

5 jaar op straat en in de rioolen doorgebracht.
Toen ik hem de eerst maal ontmoette kroop hij spontaan in mijn nek en begon te jongleren met zijn circusballetjes.
Vandaag heeft hij zijn eigen zaakje........stel je voor.
Hopelijk kunnen wij jullie de volgende dagen soms een berichtje zenden. Ik zeg soms omsat wij enkele dagen

in het binnenland zitten en omdat er maar om de twee dagen electriciteit is.


Wij gaan stilaan stoppen en de laatste hand leggen aan onze valiezen, we hebben ongeveer 150 kg kleren mee

en ook veel knuffels, ze zullen ons graag zien komen en wij zien hen graag tegemoet. Tot binnenkort.

Eddy met de groeten van Katrien, Ruth, Eva en Maren

Katrien Buyens en Eddy De Nil